Volfgang Amadeus Mocart: „Lacrimosa“

 

Latinska reč Lacrimosa označava tugu, plač, bol izražen kroz jadikovanje, suze i naricanje. Lacrimosa se najčešće vezuje za muziku, ali ako ju transponujemo na slikarstvo, možemo uočiti izvanredne umetničke primere na kojima su prikazane scene skidanja Isusa Hrista sa krsta ili polaganja u grob. Neki od najpoznatijih slikara tih scena su Rodžer van der Vajden i Grinevald, kao i mnogi italijanski renesansni slikari.

U muzici, Lacrimosa je neodvojiva od mise posvećene mrtvima, rekvijema. Mnogi kompozitori uzimali bi temu koja se prevashodno ticala muzike korišćene u crkvenim obredima i interpretirali ju kroz norme klasične muzike. Tako su, pored Mocarta, neki od poznatijih kompozitora koji su koristili Lacrimosu kao deo svojih kompozicija bili Berlioz i Verdi, ali i Erik Nordgren, savremeni kompozitor čija se muzika može čuti u filmu Sedmi pečat Ingmara Bergmana, čija je scena sa flagelantima praćena upravo ovom kompozicijom.

Mocart komponuje Rekvijem 1791. godine u Beču, po anonimnoj porudžbini grofa Franca fon Valzega koji je na taj način želeo da obeleži godišnjicu smrti svoje žene. „Lacrimosa“ je deo Rekvijema i dolazi na kraju dela. Mocart ne dovršava Rekvijem, ironično, zbog sopstvene smrti koja je nastupila 5. decembra 1791.